بسم الله الرحمن الرحيم
پس اکنون ستایش مخصوص خدایی است که ستایش را بهای نعمتهایش، پناه از عذابش، راه به سوی بهشتهایش و وسیلهای برای افزونی احسانش قرار داده است. و درود بر پیامبرش، پیامبر رحمت، سراج امت، برگزیده از خاندان بزرگواری و دودمان افتخار دیرین، نهال فخر ریشهدار و شاخهٔ بلندی میوهدار و برگدار. و بر خاندانش که چراغهای تاریکیها، پناه مردمان، منارههای روشن دین و معیارهای والای بزرگی هستند. خداوند بر همهٔ آنان درود فرستد، درودی که همسنگ فضیلتشان، پاداش عملشان و شایستهٔ پاکی نژاد و اصلشان باشد، تا وقتی که فجر درخشان بدمد و ستارهٔ طالع غروب کند.
من در آغاز جوانی و در عصر شکوفایی، نوشتن کتابی را دربارهٔ ویژگیهای ائمه (علیهمالسلام) آغاز کردم که مشتمل بر شرح فضایل و جوهر کلام آنان بود. مقصود از این تألیف را در ابتدای کتاب بیان کرده بودم. بخش مربوط به ویژگیهای امیرالمؤمنین علی (علیهالسلام) را به پایان رساندم، اما به دلیل موانع زمان و موانع روزگار، نتوانستم بخش مربوط به سایر ائمه را تکمیل کنم. کتاب را به چندین باب و فصل تقسیم کردم، به گونهای که آخرین فصل آن شامل محاسن کلمات کوتاه نقلشده از علی (علیهالسلام) مانند پندها، حکمتها و امثال بود، نه خطبههای طولانی و کتب مبسوط.
گروهی از دوستان و برادران دینی من، با شگفتی از عبارات ظریف و شکوفای آن، محتوای این بخش خاص را تحسین کردند و از من خواستند که کتابی را تکمیل کنم که شامل همهٔ انواع کلمات امیرالمؤمنین باشد، از جمله مواد متنوعی مانند خطبهها، نامهها، پندها، اخلاق و غیره، زیرا آنان متقاعد شده بودند که این مجموعه شامل شگفتیها و تعجبهای بلاغت و فصاحت، جوهرهای درخشان زبان عربی و عبارات تابان دربارهٔ ایمان خواهد بود؛ چیزهایی که در هیچ اثر دیگری گردآوری نشده و در هیچ کتاب دیگری با هم یافت نمیشود، زیرا امیرالمؤمنین چشمهٔ بلاغت و منبع فصاحت بود.
از طریق او لطایف پنهان بلاغت و فصاحت روشن شد و از او اصول و قواعد آن آموخته شد. هر سخنور و خطیبی باید رد پای او را دنبال میکرد و هر واعظ بلیغی از کلماتش بهره میبرد. با این حال، هیچ کس نمیتوانست با او برابر باشد و اعتبار اول و پیشگام بودن با او باقی ماند، زیرا کلمات او کلماتی هستند که بازتابی از علم الهی و طعم کلام نبوی را در خود دارند.
بر این اساس، به درخواست آنان رضایت دادم، چون میدانستم که این به معنای پاداش بزرگ، شهرت نیکو و گنجینهای از مزد است. هدف از این گردآوری، نمایاندن بزرگی و برتری امیرالمؤمنین در هنر فصاحت، علاوه بر صفات بیشمار و تمایزات فراوانش است، و نشان دادن اینکه او به بالاترین قلهٔ این کمال رسیده است؛ در میان همهٔ پیشینیانی که کلماتشان اینجا و آنجا نقل میشود، او منحصر به فرد بود، در حالی که کلمات خودش مانند جریانی خروشان است که جریان آن را نمیتوان متوقف کرد و گنجینهای از لطایف است که نمیتوان با آن برابری کرد.
از آنجا که با افتخار نسب خود را به او میرسانم، لذت میبرم از نقل این بیت از فرزدق: «اینان نیاکان مناند ای جریر. وقتی که گرد هم آییم، آیا میتوانی ادعا کنی که مانند آنان دارند؟»
به نظر من کلمات امیرالمؤمنین به سه دسته تقسیم میشود: اول خطبهها و فرمانها، دوم نامهها و ارتباطات، سوم حکمتها و پندها. به لطف خدا تصمیم گرفتم که ابتدا خطبهها، سپس نامهها، و در نهایت حکمتها و پندها را گردآوری کنم، و برای هر دسته باب جداگانهای پیشنهاد کنم، و بین هر کدام صفحات خالی بگذارم تا اگر چیزی جا مانده و بعداً در دسترس قرار گرفت، در آنجا قرار گیرد. همچنین هر کلامی که عادی است یا در پاسخ به سؤالی است یا هدف دیگری دارد و با هیچ یک از تقسیمبندیهایم مطابقت ندارد، باید در دستهای قرار گیرد که برای آن مناسبتر است یا موضوع آن بیشتر به آن شبیه است. در این گردآوری، برخی بخشها و جملات وارد شدهاند که ترتیب آنها نشاندهندهٔ بینظمی و آشفتگی است.
این به این دلیل است که من فقط برجستهترین و درخشانترین کلمات را گردآوری میکنم و نمیخواهم آنها را مرتب یا منظم کنم.
ویژگی امیرالمؤمنین که در آن بینظیر است و هیچ کس در آن شریک نیست، این است که کلمات او دربارهٔ زهد، تقوا، ذکر خدا و پند، چنان است که وقتی کسی آنها را بدون در نظر گرفتن این که کلمات مردی است که از موقعیت بزرگ و حاکم برخوردار است و سرنوشت مردان را کنترل میکند، مطالعه کند، نمیتواند تردید کند که این کلمات مردی است که هیچ علاقهای جز زهد و هیچ فعالیتی جز عبادت ندارد؛ کسی که در درون خانهای یا درهای از کوه محبوس شده است که جز صدای خودش چیزی نمیشنود و جز خودش کسی را نمیبیند.
او باور نمیکند که این کلمات کسی است که در جنگها با شمشیر کشیده به میدان میرود، سرها را میبرد و قهرمانان را شکست میدهد و با شمشیری که از خون و مایعات قلب میچکد بازمیگردد. و با وجود همهٔ این، او برترین در میان زاهدان و رهبر در میان اولیاء است.
این تمایز یکی از ویژگیهای شگفتانگیز امیرالمؤمنین است که با آن صفات متضاد را در خود جمع کرد و بزرگمنشیهای متنوع را به هم پیوند داد. من اغلب اینها را به برادران دینیام میگویم و آنها را متعجب میکنم. این واقعاً موضوعی است برای عبرت گرفتن و فکر کردن.
در این گردآوری، انتظار میرود که برخی تکرار کلمات یا موضوع وجود داشته باشد، زیرا کلمات امیرالمؤمنین به اشکال متعدد نقل شده است. گاهی اتفاق افتاده که کلام خاصی در روایتی به شکل خاصی یافت شده و دقیقاً به همان شکل ثبت شده است. پس از آن، همان کلام در روایت دیگری یا با افزوده قابل قبول یا با عبارتی جذابتر یافت شده است. در چنین حالی، به منظور پیشبرد هدف گردآوری و حفظ کلام زیبا از گم شدن، تصمیم گرفته شد که در جای دیگری تکرار شود. همچنین اتفاق افتاده که کلام خاصی قبلاً ظاهر شده اما به دلیل فاصله، دوباره ثبت شده است. این از روی سهو است، نه عمد.
با وجود همهٔ این، ادعا نمیکنم که کلمات امیرالمؤمنین را از همهٔ منابع گردآوری کردهام و هیچ جملهای از هر نوع یا ساختاری جا نمانده است. در واقع، این امکان را رد نمیکنم که آنچه جا مانده بیش از آنچه گردآوری شده باشد، و آنچه در دانش و استفاده من است بسیار کمتر از آنچه خارج از دسترس من باقی مانده است. وظیفهٔ من این بود که تا حد توانم تلاش کنم و وظیفهٔ خدا بود که راه را آسان کند و مرا به هدف راهنمایی کند؛ خداوند چنین خواهد کرد.
پس از تکمیل کارم، هم در گردآوری و هم در تألیف این نسخه؛ نهج البلاغه، راه بلاغت، عنوان مناسب کتاب خواهد بود، زیرا درهای بلاغت را برای خواننده میگشاید و راه آن را برایش کوتاه میکند؛ عالم و دانشجو نیازهای خود را از آن برمیآورند در حالی که بلاغتشناسان و همچنین زاهدان اهداف خود را نیز در آن مییابند.
در این کتاب بحثی شگفتانگیز دربارهٔ یگانگی خدا، عدالت او و بری بودنش از جسم و صورت یافت میشود که هر عطشی را (برای یادگیری) سیراب میکند، درمانی برای هر بیماری (کفر) فراهم میکند و هر شک را برطرف میکند.
از خداوند یاری، محافظت در برابر گمراهی، درستی عمل و کمک او را میطلبم. محافظت او را در برابر اشتباهات قلب قبل از اشتباهات زبان و در برابر اشتباهات گفتار قبل از اشتباهات عمل میطلبم. او تکیهگاه من است و او بهترین وکیل است.